Facebook Instagram Pinterest
Adventures / Columns Nederlands / Nederlands / Tiny House

De pitch

Rond mijn oren klotst de overweldigende hoeveelheid veranderingen. Wild trappelend met armen en benen probeer ik mijn hoofd boven het oppervlak te houden, maar mei kwam met een overweldigde vloed aan uitdagingen. Het glijdt over mijn mond, waardoor ik alleen af en toe naar lucht kan happen.

Ik kreeg een uitnodiging om een pitch te geven over het huisje dat ik wil bouwen voor het laatste plekje in Minitopia , twee weken geleden. Mijn wereld is omgedraaid en mijn dwang werd zo getriggerd dat het me twee uren kost om mijn bed in te komen. Mijn handen zijn schraal en pijnlijk van het vele wassen.

In die laatste twee weken bouwde de spanningen zich op. Typte ik mijn pitch, twee a4tjes lang, kwam het nieuws dat mijn trailer de vrijdag na de pitch kon worden opgehaald en werd ik op familieweekend omsingeld door ooms, tantes, neven en nichten om me uit te horen over mijn plannen voor mijn huis. Een goede oefening voor de woensdag erna, toen ik mijn pitch moest geven.

            Woensdagmiddag in de auto richting de pitch scheen de zon heet op de auto en wat  twee uur en 19 minuten had moeten duren, duurde vier uur. We kwamen net tien minuten voor tijd aan. De eerste van de groep, die nadat wij al in een kamertje op de bovenste verdieping zaten te wachten langzaam binnen druppelde. De eersten van de groep kwamen, nadat wij al in een kamertje op de bovenste verdieping zaten te wachten met klamme handjes en, langzaam binnen druppelen. De eerste die binnenkomen waren degene die al een plekje hadden in Minitopia. Ze waren relaxt met elkaar aan het praten, terwijl de mensen die net als ik voor het laatste plekje kwamen gespannen gezichten en stijve bewegingen hadden.. In plaats van de drie tegenstanders, was er alleen een koppel, wat mijn kansen deed verhogen naar vijftig procent.

Zonder te twijfelen bood ik mezelf aan om als eerste de pitch te geven. Langer in spanning, na uren in angstzweet en zenuwen te hebben gezeten, trek ik niet. De tekeningen van mijn tiny house verschenen op het computerscherm en mijn twee a4tjes vouwde ik voor mij uit. De woorden die eerst netjes naast elkaar stonden zweefden nu kriskras door elkaar. Improviseren dus. Zodat ik, in plaats van de tien minuten die waren gegeven, amper de vijf minuten haalde. Gelukkig had ik mijn boek met impressies en  plattegronden bij me om mijn verhaal te verduidelijken. Ik wisselde van plek met het andere stel en terwijl ik luisterde naar hun verhaal groeide mijn overtuiging dat zij het zouden worden en niet ik, per minuut. Terwijl pappa en ik worden rondgeleid over het terrein waar mijn huisje misschien gaat staan, zijn de rest van de bewoners aan het vergaderen over mijn lot. Word ik het wel word ik het niet? Zal mijn leven verhuizen naar de andere kant van Nederland of vergoed plaatsvinden in mijn ouderlijk huis?  De volgende dag om een uur of twaalf, na een korte nacht vol zenuwen, gaat mijn telefoon. Het plekje is van mij. Nu nog een huis bouwen binnen drie maanden. †

Hoe mijn huisje er waarschijnlijk uit gaat zien

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *