Facebook Instagram Pinterest
Columns Nederlands

nachtwandeling

De lucht is diep zwart met twinkelende witte lichten en een grote ronde maan die neerschijnt op haar zwarte vacht en het zilver doet lijken. Lange schaduwen strekken voor haar en haar rode held uit op de matrode tegels van de straat waar in ze wonen. In het witte huis met rood dak en gele rand. Haar rode held, Ruigtand (misschien een beetje een belachelijke naam, maar deze is gegeven toen zijn baasje nog maar een klein blond jongetje was), is een oude gecastreerde kater en is begonnen aan zijn aftakeling. Hij ziet de helft al niet meer en horen gaat ook niet meer al te best, dus heeft zij besloten de taak op zich te nemen en hem op zijn nachtelijke wandelingen te vergezellen en een oogje in het zeil te houden.

Toen ze als kleine kitten uit het dierenasiel werd gehaald en in het witte huis belandde en hij daar als stoere kat op zijn favoriete kussen zat, heeft ze hem in haar hart gesloten. Hij was daar toen ze opgroeide en heeft haar gemaakt tot de volwassen kat die ze nu is. Haar held, zelfs nu hij afhankelijker wordt, kijkt ze nog steeds tegen hem op. En dat is waarom ze dit voor hem wil doen. Dat en om naar de verhalen over zijn leven te luisteren.

Regelmatig loopt hij een oprit op  naar het verkeerde huis en moet ze hem ervan overtuigen weer terug de straat in te lopen. Met alle geduld loopt ze met hem mee, wacht ze hem op en leidt ze hem veilig naar huis. Ze doet het met plezier. Het is een goed excuus om tijd met hem door te brengen en te luisteren naar zijn verhalen. Dat zijn er velen, want hij heeft al veel meegemaakt. Hij is een oude kat, weetje. Je hebt bijvoorbeeld het incident met de plastic zak, waar hij nog steeds nachtmerries van heeft. Zijn oude vriend die twee zomers terug is bezweken aan de hitte van de zon, toen hij zoals gewoonlijk midden in de zon aan het zonnebaden was. Of over de hond die vroeger in het witte huis woonde voordat het grote beest kwam die er nu woont samen met haar, de andere katten en hun menselijke huisgenoten. De hond van zijn verhalen was een stuk minder groot, klunzig, vervelend en goor dan Luna is.

Het liefst zou ze de hele dag naar zijn verhalen willen luisteren, zijn wijze woorden in haar op nemen en alles wat er van hem te leren valt leren. Ze is een goede jaagster, beter als hem, dat heeft hij zelf gezegd. Ze blijkt een waar talent te zijn. Regelmatig stalt ze de lijken van vogels en muizen die ze vangt naast de deur, om trots haar werk te laten zien en om haar geliefde mensen te bedanken dat ze haar hebben gered uit het asiel met die vreselijk agressieve kat.  

Maar nu takelt hij dus af, wordt oud en kan niet in zijn eentje de buurt rond zonder te verdwalen. Al gelooft ze nog stellig “Hij gaat nog jaren mee”.


2 Comments

  1. prachtig verhaal Esther
    hoewel ik geregeld verdwaal in wie nu wat zegt en denkt
    dat is ook deels de charme van je vertelling
    maar toch, het geregeld terugkerende woordje ‘haar’ in de eerste zinnen doet me teveel moeten teruglezen om het te snappen, jammer en verrassend ook
    na 3 keer herlezen snap ik pas wie ‘zij’ is…

    mooi!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *