Facebook Instagram Pinterest
Adventures / Columns Nederlands / Nederlands / Tiny House

Borrelende zenuwen

Kotsmisselijk word ik. Op de tafel liggen mijn ideeën voor mijn tiny house. Mijn moeder zit klaar met haar notitieblok om alles te noteren en de discussie is losgebroken. Wat hebben we nodig? Waar halen we het materiaal vandaan? Hoe gaan we het doen? Hoe lang hebben we nodig?  Kunnen we de bouw in drie maanden voldoen? Het duizelt door mijn hoofd. De zenuwen borrelen in mijn buik. Zo wordt het wel heel echt.

                Pappa schetst slordig wat er moet worden gedaan met het dak, de trailer en het skelet om zijn woorden te verduidelijken. Met mijn laptop open en alle blogs die ik heb gelezen en het mapje op Instagram met al mijn inspiratie die ik de afgelopen maanden heb gevonden, sta ik klaar om mijn visie duidelijk te maken. En met elke streep die op papier komt, wordt het plan duidelijker en de lijst met materialen langer. Voor het eerst worden echte stappen ondernomen, al heb ik een paar weken terug de trailer al besteld. Nu begint het pas echt te voelen, alsof ik niet meer terug kan. Alsof het idee waar ik al maanden mee loop en dat telkens hier en daar word aangepast niet meer alleen een idee is, maar iets dat echt staat te gebeuren. En het staat ook echt te gebeuren.

                We schetsen verder, praten verder, roepen vragen op en beantwoorden ze ook weer. Het plan wordt duidelijker en duidelijker. Mijn zenuwen worden heftiger en heftiger, mijn keel wordt dicht geknepen tot er alleen een klein gaatje is om door te ademen. Daar zal ik het de komende maanden mee moeten doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *